A diference dal talian, il furlan (come ancje l'inglês) al à vocâls lungjis e vocâls curtis, che a fasin pensâ aes silabis lungjis, curtis o ancipitis dal latin. A son
silabis ancipitis chês che in latin no son ni lungjis ni curtis, ma a puedin deventâlu daûr la posizion che a àn intal viers.
Par esempli "lupus" al à la silabe "lu" lungje par nature e la silabe "pus" che e je ancipite, parcè che e pues deventâ lungje o curte in rapuart ae peraule che e ven dopo:
A) lupus edax est (il lôf al è famin)
si lei: lu-pu-se-dac-sest
lu = silabe lungje par nature
pu = silabe curte par posizion
B) lupus latrat (il lôf al vuache)
si lei: lu-pus-la-trat
lu = silabe lungje par nature
pus = silabe lungje par posizion.
In maniere analoghe, tal furlan al pues capitâ che vocâls lungjis par convenzion (ven a stai segnadis cu l'acent dopli) si pronunzin curtis. Al è il câs, par esempli, dal infinît dai verps: fevelâ, finî, volê e v.i. che a àn pronunzie une vore simile a chê dal passât sempliç: al fevelà, al finì, al volè.
Duncje, se si metin in rime finî e vignì opûr volê e podè si otegnin rimis imperfetis di vocâl ancipite, ven a stai rimis ancipitis, come ta chêstis tiercinis:
...
lu viôt ch'al vent sô fie, e patizândi,
tant che filibustîr cun fie di sclâf.
O avarizie, trop puedistu plui pandi,
daspò che a ti il gno sanc tu âs avodât,
che de sô stese cjâr nol sa ce fândi (Pg XX 80-84).